Wielu producentów żywności jak chociażby Fererro czy MC Donald's wykorzystują ulubione przez dzieci postaci z bajek by zachęcić do zakupu swojego produktu.
W popularnych na całym świecie Kinder Niespodziankach można znaleźć jedną z zabawek jednak prawdopodobieństwo trafienia akurat tej, którą upatrzyło sobie dziecko za pierwszym razem jest bliskie zeru, co powoduje zakup kolejnego "jajka z zabawką w środku".
W ostatnim czasie Tic Tac wprowadził serię limitowaną swoich łakoci z minionkami.
Dzięki takim zabiegom wszystkie firmy zyskały sporo na sprzedaży oferowanych produktów, a co za tym idzie, często podwoiły lub potroiły zyski.
To doskonała kampania marketingowa ponieważ dzięki niej produkt umacnia się na rynku i powoli staje się bardziej popularny, aż w końcu jest tak znany, że ludzie go po prostu kupują czasem nie zwracając uwagi na pogorszenie jakości, oraz co gorsza stosunek jakości do ceny, a przecież nie o to chyba chodzi, prawda?
Jednymi
z najwierniejszymi i najlepszymi (bo najbardziej łatwowiernymi)
odbiorcami reklam są dzieci i młodzież. Obecnie aktualna wiedza
najmniejszych dzieci na temat otaczającego je świata jest znikoma,
dlatego łatwo wmówić im wiele nieprawdziwych rzeczy. Są bardzo
podatne na manipulację, na której opiera się większość
strategii reklamowych. Ich doświadczenia i uczucia często też
związane są właśnie z telewizją, która to z kolei jest
nierozerwalnie połączona z ową reklamą. To wiedza zdobywana
poprzez telewizję jest zazwyczaj głównym źródłem poznania ich
świata. Dzieci odwołują się do zdarzeń, które poznały poprzez
ekran telewizora, co czyni świat realny, czyli ten, który
faktycznie je otacza, mniej rzeczywistym i interesującym.
Problem
jest o tyle bardziej poważny, ponieważ poprzez mechanizmy myślenia
dzieci i młodzieży, stanowią one prawdziwe odkrycie dla świata
reklamy, który wykorzystuje tą wiedzę w stu procentach.
Wykorzystywanie ich wizerunku w przekazie medialnym wiąże się z
tym, że takie młode i niewinne istoty wywołują u dorosłych jak
najbardziej pozytywne skojarzenia i uczucia. Zadaniem dzieci w
reklamie jest stworzenie odpowiedniego wrażenia emocjonalnego, które
zachęci dorosłego nabywcę do kupna danego produktu czy
skorzystania z danej usługi. Metoda ta sprawdza się bardzo dobrze w
dzisiejszych czasach. Jak można zauważyć w większości reklam
bazujących na podłożu emocjonalnym (spokojna i piękna muzyka,
jasne i stonowane tło, obraz szczęśliwej i roześmianej rodziny)
występują właśnie dzieci jak główny element filmu- najczęściej
jako słodkie i bezbronne.
Co
więcej, wykorzystanie wszystkich pozytywnych cech dziecięcości
jest jednak tylko jednym z wielu elementów podczas procesu wpływania
na widzów. Wyjątkowo nieetyczne wydają się próby oddziaływania
na emocje i sposób myślenia samych najmłodszych. Jest to wręcz
niebezpieczne, ponieważ dzieci i młodzież są często
nieświadomymi odbiorcami przekazów reklamowych. Nie odbierają
bowiem reklam w taki sam sposób, jak robią to dorośli. Młodszym
dzieciom trudności sprawia nawet rozróżnienie rzeczywistości od
fantazji, ponieważ nie znają jeszcze dobrze otaczającego je
świata. Niedoświadczenie ich też objawia się w tym, że nie
potrafią znaleźć różnic pomiędzy zwykłym programem
telewizyjnym a reklamą.
Można
to wszystko podsumować jednym tylko zdaniem, a mianowicie: przekazy
medialne mają ogromny wpływ na rozwój psychiczny i emocjonalny
dziecka. Dotyczy to przede wszystkim reklam telewizyjnych, które są
mimowolnie kierowane do najmłodszych widzów. Zauważyć to
szczególnie można porach porannych, kiedy to w telewizji czy na
specjalnych kanałach telewizyjnych, przeznaczonych tylko do dzieci
emitowane są programy i bajki o tematyce interesującej tylko
najmłodszych. Pomiędzy owymi programami występują tylko reklamy
zabawek, przyborów szkolnych czy innych rzeczy pożądanych przez
środowisko przedszkolne czy wczesnoszkolne. W dzieciach bardzo łatwo
rozbudzić pragnienie posiadania konkretnej rzeczy, dlatego są one
tak cenne dla twórców reklam, ponieważ stanowią jednocześnie
obraz idealnego konsumenta.
Niebezpieczeństwo
manipulacji wiąże się tu także z faktem, iż reklama jest jedynym
programem telewizyjnym skierowanym do dzieci, niezawierającym celu
wychowawczego, lecz wyłącznie komercyjny. Reklamodawcy często
specjalnie postrzegają i traktują dzieci w sposób wręcz
przedmiotowy, ponieważ są dla nich niczym innym jak zwykłymi
narzędziami do osiągnięcia największego zysku. Producenci
posługują się dzieckiem także jako ogniwem pośrednim w relacji
reklama- dorosły dlatego, że poprzez dzieci można łatwiej też
wpłynąć na decyzje i zachowania dorosłych, czyli rodziców i
dziadków. Jest o tyle łatwiejsze, że dziecko jest odbiorcą
bezkrytycznym, łatwowiernym, nieumiejącym jeszcze poprawnie
wartościować i trafnie oceniać komunikatu płynącego z reklam.
Wpływ reklam na świadomość najmłodszych jest również tym
większy, im większą przyjemność sprawia im oglądanie tych
przekazów, a zazwyczaj przyjemność jest bardzo duża, ponieważ
mało które dziecko nie lubi oglądać kolorowych reklam z mnóstwem
nowych i modnych zabawek, które, według owej reklamy, potrafią
uszczęśliwić każdego. W takiej sytuacji łatwiej jest także
przemycić ukryte treści i zmanipulować młodych odbiorców, którzy
nie mają jeszcze wykształconego u siebie mechanizmu obronnego
względem natarczywych reklam, tak jak jest to już w przypadku osób
dorosłych.
Dlaczego Barbie bez żadnych dodatków to idealny prezent dla wroga? Różnorodności produktów związanych z Barbie właściwie nie da się opisać.
Miała ona bowiem swój ‘Wymarzony Dom’, który zastąpił ‘Wymarzony Dom Deluxe’,
później powstał ‘Wiejski Dom Barbie’, ‘Dom Mieszkalny w Mieście’, ‘Wymarzony
Domek wiejski’, ‘Olśniewający Dom Barbie’, dalej ‘Czarodziejski Dwór’… i tak
mogłabym wymieniać jeszcze długo. Co ciekawe, Ken nie miał domu, a koleżanki
Barbie- tak.
Kolejną ciekawostką jest to, że najbardziej pożądana, i uważana za
najpiękniejszą jest Barbie z jasną karnacją. Białe lalki są wyższe i mają więcej
i ładniejszych ubrań, niż lalki o ciemniejszych karnacjach,
latynoamerykańskie, murzynki czy Azjatki. Pogłębia to panujące na świecie
stereotypy. Dzieciom od małego mówi się co jest dobre, a co złe. Czy nawet plastikowe zabawki muszą budować złe nawyki?
Trochę historii
Barbie pojawiła się na koniec lat 50tych. Została stworzona przez Ruth
Handler (na podstawie niemieckiej lalki Lilli, która była jednak adresowana dla
dorosłych), Wraz mężem po przejęciu praw do tamtej lalki założyła firmę Mattel,
która do dziś jest faworytem w dziedzinie produkcji zabawek. A nazwa lalki to
zdrobnienie imienia córki Handlerów – Barbary. Debiutem lalki na nowojorskich
targach zabawek był dzień 9 marca 1959 roku.
W tym czasie moda zaczęła się
zmieniać w stronę młodzieży. Kultowa stała się spódniczka mini. Chyba nikt nie
obalał tezy, że to Barbie uczy dzieci konsumpcji. W 1990 ruku 2/3 amerykańskich
nastolatków pracowało w niepełnym wymiarze godzin w czasie roku szkolnego.
Studenci pracowali więcej niż 20 godzin tygodniowo. Takie młodzieżowe zarobki
były luksusem przeznaczanym na kaprysy.
Kolekcjonerstwo
Barbie to jednak nie tylko zabawka dla dzieci. Jest pożądana, a nawet
kolekcjonowana przez wiele dorosłych kobiet, a nawet przez mężczyzn. Kolekcje
są różnorakie. Często zaczyna się od pierwszej lalki swojego dzieciństwa, albo
dzieciństwa swojej córki. Zdarza się także, że zaczyna się kupować lalki, bo w
dzieciństwie nie miało się ich, gdyż rodziny nie było zwyczajnie na nie stać.
Istnieją też kolekcje konkretnych lalek, gdzie za zadanie kolekcjoner stawia
sobie zdobycie na przykład wszystkich lalek Projektu Boba Mackiego. Coraz częściej pojawiają się także zbieracze-
‘inwestorzy’. Chodzi tutaj o osoby wychwytujące z rynku najbardziej pożądane
modele lalek, przede wszystkim te limitowane, aby po jakims czasie je sprzedać.
Ceny lalek znanych projektantów potrafią wzrosnąć nawet o ponad 200% w ciągu
roku. Tacy kolekcjonerzy nie są emocjonalnie związani z zabawkami, natomiast Ci
pierwsi są w stanie zrobić wszystko, aby uzupełnić swoje zbiory. Jest to wręcz
obsesyjne.
Barbie jest wszędzie!
To już nie tylko lalka. Powstało o niej wiele filmów
(ponad 20!), między innymi „Barbie, jako Roszpunka”, „Pamiętniki Barbie”, „Barbie
w Świecie Mody”, a najnowszą propozycją jest „Barbie: Księżniczka i Gwiazda Pop”.
Stworzono także wiele gier, gdzie główna postacią jest Barbie i jej przygody.
Wizerunek
blond piękności znajduje się na wszelkich przyborach szkolnych: tornistrach,
piórnikach, zeszytach, długopisach i pamiętnikach, na ubraniach, dodatkach i
właściwie na wszystkim, co tylko kierowane jest dla dzieci i można umieścić tam
różową lalkę.
Na oficjalnej stronie internetowej www.barbie.com, znajdujemy wiele możliwości. Możemy zobaczyć nowe lalki, wszelkie akcesoria,
zagrać razem z Barbie, pobawić się w projektantów, ubrać Barbie, uczesać,
oglądać wideo. Jest też podstrona dla kolekcjonerów. Natomiast www.barbie.pl to
wersja po Polsku.
Reklamy Barbie
Lalka Barbie jest fenomenem i potężną marka o zasięgu światowym od ponad pół wieku. Ciężko zliczyć ile powstało reklam z jej udziałem.
Barbie przynosi firmie Mattel ogromne zyski. Nie ma się co dziwić. W końcu wykonana jest z plastiku - karty kredytowe też.
Okolice 1 czerwca to czas, kiedy oblężenie przeżywają
wszystkie sklepy z zabawkami. Dzieci z roku na rok stają się bardziej
wymagającymi klientami. A rodzice i dziadkowie starają się sprostać wyzwaniom,
jakie stawiają przed nimi dzieciaki. Dla nich są wstanie oddać wszystko.
Wszystko za sprawą reklam, które zwracając się do milusińskich, głoszą: „Musisz
to mieć”, albo „Dzięki temu będziesz fajniejszy”. A dzieci jak to dzieci,
wierzą. W końcu są uczone, aby brać przykład z rodziców…
Ikona kultury
Książka o Barbie
W tym wpisie chciałabym napisać o jednym z najczęściej wybieranych
prezentów dla dziewczynek, a mianowicie, o lalce Barbie. Do przemyśleń na ten
temat skłoniła mnie Książa napisana przez Mary Rogers zatytułowana „Barbie jako
ikona kultury”. Jest to esej publicystyczno-naukowy. Przedstawione jest w nim i
rozważone wiele aspektów istnienia i fenomenu tej plastikowej zabawki jako
takiej oraz jako ikony kultury masowej.
Sama, jako dziecko, miałam swoją lalkę, chociaż nigdy nie przywiązywałam do
niej tak ogromnego znaczenia.Właściwie, to chyba wolałam bawić się
samochodzikami… Ale to nieważne :)
Pierwsze skojarzenie związane z
Barbie? Blond piękność o idealnej figurze, pięknej twarzy, lśniących włosach i
przecudnych sukniach i różowych sukienkach. Jednak czy kształty lalki są do
osiągnięcia w realnym świecie? Praktycznie: NIE!
barbieblog.com
Przekładając wymiary Barbie na rzeczywistą kobietę, otrzymujemy szokujące
wyniki:
Wzrost:
175cm (połowę stanowią oczywiście nogi)
Waga:
23,5kg
Wymiary:
84-46-80
Wszystko to razem wzięte nie mogłoby funkcjonować. Mary Rogers pisze swojej
książce, że gdyby Barbie ożyła, nie mogłaby samodzielnie stać, ani tym bardziej
chodzić.
O Barbie nawet się śpiewa: Aqua- Barbie Girl
Barbie a konsumpcja
Barbie wzywa do dziecięcej i młodzieżowej konsumpcji. Jak doszło do tego,
że dzieci stały się konsumentami? Do tego niezależnymi konsumentami?
Dziewczynki pragnęły być jak Barbie. Ona mogła mieć wszystko: ubrania,
samochody, piętrowe domki, a nawet basen. Lalka stawała się wyznacznikiem
statusu wśród koleżanek. Ta, która miała ‘tą właśnie’ lalkę, była uważana za
przywódcę grupy, ale tylko do czasu, kiedy na rynku pojawiła się nowa. Była to
zabawka uniwersalna, każdy miał przynajmniej jedną lalkę, więc wszyscy brali
udział w zabawie. Na Bliskim Wschodzie natomiast, Barbie to ‘American Dream’.
Lalka ta właściwie na całym świecie była komfortem materialnym: dostępna
poniekąd dla klasy średniej lecz posiadająca cechy i to co świadczy o klasie
wyższej. Świadczy o tym, to o czym już wspomniałam: ma ona piękny piętrowy dom
z basenem, ciągle chodzi do kosmetyczki, fryzjera, czy na zakupy, jeździ
sportowym samochodem, bądź jeepem (w zależności od humoru), a jej garderoba
zajmuje pewnie ponad połowę jej przeogromnego domu. Do tego alka jest bogata
chociaż nigdy nie widzimy jej przy pracy. Wraz z Barbie „marketing po raz
pierwszy opanowuje myślenie dzieciaków”. Do tego Barbie to idealny produkt do
kolekcjonowania. Barbie jest wielbicielką zakupów; ma tyle rzeczy, że nawet
nałogowa zakupoholiczka nie byłaby w stanie posiąść takiej ilości akcesoriów.
„Mad Magazine” opublikował kiedyś listę prezentów, dla tych, których nie lubisz
i znalazła się tam Barbie bez żadnych dodatków – to prezent dla wroga, aby
doprowadzić go do bankructwa. cdn.
W zasadzie wszystkie produkty, które
kierowane są do dzieci, niezależnie od kategorii, funkcjonują na
rynku znacznie lepiej jeśli mają przypisaną jakąś postać,
która umożliwia ich łatwiejsze zidentyfikowanie. Istnienie
bohatera marki ma znaczenie jeszcze szersze. Z punktu widzenia
rodzica, uświadamia go o tym, że produkt taki kierowany jest
właśnie do jego pociechy. Ponadto bardzo często zdarza się, że
rodzic taki skojarząc postać z produktem wnioskuje o jego jakości
czy składzie. Wyniki badań jednoznacznie pokazują, że rodzic
częściej sięga po produkt, na którym widnieje postać, niż na
taki, na którym jej brakuje.
Rodzaje reklamowych bohaterów:
Bohater długofalowy: jest
to bohater pozytywny, który ewaluuje razem z marką, przy czym
zmiany jego wizerunku są prawie niedostrzegalne dla rodziców i
dzieci.
Przykład:
Bohater licencjonowany:
postać znana i atrakcyjna wśród dzieci, pochodząca z książek
lub gier komputerowych, często obca rodzicom.
Przykład:
Bohater chwilowy: postać
związana z aktualnymi hitami kina dziecięcego i czasowo
wykorzystywana do promocji w trakcie trwania mody na dany film.
Przykład:
Bohater wspólny: uniwersalni
bohaterowie wielopokoleniowi, rozpoznawani przez dziadków, rodziców
i dzieci, często licencjonowani.
Przykład:
Bohater dziecięcy: postać
znana, ale nie budząca sympatii u rodzica lub postać niszowa, nie znana rodzicom.
Przykład:
Bohater rodziców: postać
pochodząca z dzieciństwa rodziców, nieznana dzieciom, mało lub
prawie dla nich nieatrakcyjna, o której rodzice muszą dzieciom
opowiadać.
Przykład:
Źródło:
Frąckiewicz S. (2007). Popmarketing –
Reklamy z grzechem.
Jędrkiewicz T. (2006). Licencja na
własnego bohatera.
Milusińscy
tworzą znaczną część widowni przekazów reklamowych, lubią je
oglądać i jako potencjalni klienci mają spore znaczenie dla
reklamodawców. Wpływ reklam na dzieci jest bardzo duży i
wielokierunkowy.
Maluchy
oglądając telewizję samym reklamom poświęcają bardzo dużo
czasu. Wg. badań przeprowadzanych w USA notuje się, że pociechy
oglądają reklamy około trzech godzin tygodniowo.
W Polsce sytuacja
prezentuje się bardzo podobnie, ponieważ dzieci w naszym kraju
spędzają przed telewizorem ok. 30 godzin tygodniowo, co w
przeliczeniu na czas oglądania reklam daje min. 3 godziny.
W
świetle badań jakie przeprowadziła Katedra Pedagogiki Uniwersytetu
Warszawskiego milusińscy w wieku przedszkolnym lubią oglądać
reklamy i wyrażają dla nich swą aprobatę.
Jaki
wpływ na dziecko ma reklama?
Jest
on bardzo duży. Już jedno obejrzenie przez dzieciaka kolorowej
reklamy w telewizji sprawia, że zaczyna ono marzyć o ujrzanym
uprzednio przedmiocie. Zazwyczaj są to zabawki, których ceny bywają
niekiedy wręcz gigantyczne. Za wydawałoby się zwykłą,
czterokołową zabawkę rodzic jest w stanie zapłacić nawet 200zł.
A to wszystko za sprawą reklam. Dziecko potrafi tak bardzo się
nakręcić na daną rzecz, że przez kilka godzin będzie płakało
do poduszki i krzyczało: " Mamo kup mi to, ja muszę to mieć.
", " Jak mnie kochasz, to mi to kupisz. ", " To
nie fair, że Adaś ma taką zabawkę, a ja nie... ". Sama mam
brata, który jeszcze dwa lata temu był zdolny do takich posunięć,
na szczęście teraz takie zachowanie już nie skutkuje :)
Wszystkie
reklamy są nastawione na zysk, a te skierowane do dzieci są w
szczególności starannie zaplanowane. Musi być kolorowo, wesoło i
bezpiecznie. Nikogo już nie dziwi, że reklamy pojawiają się w
telewizji przed lub zaraz po programie skierowanym do dzieci. Jeżeli
maluch widzi w telewizji dzieciaka, który pijąc mleko jest silny i
odważny to wysuwa mu się wniosek, że aby wyglądać tak jak kolega
z ekranu musi pić mleko.
Badania
pokazują, że przekazy reklamowe na ogół powodują spięcia
pomiędzy rodzicami a dziećmi dotyczące zakupów, ponieważ
przekazywanie nieprawdziwych i niesprecyzowanych treści najczęściej
zdarza się w reklamach skierowanych właśnie do maluchów.
Niestety
w większości jest tak, że dziecko widząc w telewizji dany produkt
czy zabawkę uważa go za doskonały, a po jego zakupieniu okazuje
się, że na szklanym ekranie pokazali coś innego. W tym wypadku
winą obarczają dorosłych, ponieważ czują się oszukane.
Mały
dzieciak nie myśli tak naprawdę jaki cel ma reklama. Nie zdaje
sobie sprawy z podkoloryzowanego świata przekazów promocyjnych. Z
wiekiem dopiero uświadamia się jemu, co reklama robi z człowiekiem.
Zaczyna analizować i często przekonuje się jak bardzo reklamowany
przedmiot odbiega od rzeczywistości...
Reklamy towarzyszą nam na co dzień i są wszędzie… w gazetach,w telewizji i w innych przeróżnych miejscach. Wiadomo, że są po to by bić po oczach swoim blaskiem i zachęcać do kupowanie produktów. Dorosłymtrudno nie zwrócić na nie uwagi, a gdy już zwróci to trudno później się oprzeć pokusie kupna produktu. Jeszcze gorzej jest z dziećmi na dzieci reklama działa z jeszcze większą siłą rażenia. Dzieci są bardzo podatne na różne przekazy wizualne, tym bardziej na reklamy. Które są coraz bardziej wymyślne, kolorowe, zabawne i niesamowite dla dzieci. By zobaczyć taką reklamę wiele nie potrzeba wystarczy włączyć w sobotni, lub niedzielny poranek telewizor by dziecko oglądnęło sobie bajeczkę. Po niedługim czasie w czasie bajki jest przerwa na reklamę. … I nagle ku oczom dziecka pojawia się nadzwyczajny świat. Jak wypijesz Kubusia będziesz miał wiele siły
i będziesz najlepszy. Zabawki rozmawiają, ruszają się i spece od reklamy już zadają pytanie sugerujące, że dziecko będzie musiało mieć tą zabawkę, stosując chwyt „a jak zrobi to Twoja syrenka” … jak słychać na jednej z reklam.
Maluchom wydaje się, ze koniecznie „muszą” mieć tę konkretną rzecz ponieważ są przekonane, że mają ją już wszystkie inne dzieci. Oglądając reklamę dziecko rozumie taki przekaz dosłownie. Przekonane jest, że gdy dostanie tą zabawkę czeka go bardzo dobra zabawa. Nie zdaje sobie jednak sprawy z tego, że gdy już rodzic wyda pieniążki na daną zabawkę, w domu ona nie będzie się poruszać, ani mówić. Dziecko przeżywa wtedy rozczarowanie, a zabawka ląduje w kącie,
a pieniądze w przysłowiowym błocie.[1] Moim zdaniem reklamy robione w ten sposób i puszczane w czasie bajek są bardzo nie etyczne. Dlaczego?. Ponieważ dziecko postrzega świat reklamy jako świat realny.
Dziecko po obejrzeniu takiej „dziecięcej” reklamy zaczyna mocno napierać na rodziców, aby mu kupiło dany produkt, który widziało w TV. Jeszcze gorzej, gdy je zobaczy w sklepie przechodząc obok półki z danym produktem, wtedy zaczyna się płacz i tupanie nóżkami. Rodzic nie ma wyjścia musi kupić daną rzecz. Dlaczego kupujemy te produkty dzieciom? Psychologowie upatrują,iż rodzic kupując produkt o jaki prosi dziecko zrekompensuje mu brak czasu i szczęście które mógł by mu dać spędzając z nim czas, daje mu zabawkę i dziecko będzie szczęśliwe. Jednak, czy tak jest…?
Podsumowując rodzice wydają ogromne pieniądze na wyżej wymienionych produkty. Według danych zaczerpniętych z Firmy Nielsen, NPD Group, Biblioteki analiz. W 2009 r. na zabawki 948 mln zł. w porównaniu z 2008 r zanotowano wzrost o 9 %[2]
Kolejną grupą produktów najczęściej kupowanych pod wpływem reklamy są słodycze.Teraz w wielu słodyczach, czy słodkich napojach najczęściej stosowany chwyt to, iż coraz więcej z nich posiada atest z Instytutu Matki i Dziecka, lub co do soków slogan, który brzmi iż dziecko powinno przyjmować pięć porcji warzyw i owoców, a co z cukrem zawartym w tym soku?W ramach Partnerstwa dla Zdrowia eksperci Instytutu Matki i Dziecka sformułowali 12 zasad prawidłowego żywienia, będących prostym kompendium wiedzy na temat zdrowego odżywiania. Dwie z nich brzmią: czystą wodą gaś pragnienie, i ruch na co dzień słodycze od święta.[3] Po czym Instytut przyznaje taki certyfikat np. Petitkom Lubisiom . Rodzic widząc taka reklamę bez żadnych oporów ulegnie namowom dziecka i kupi taki produkt, uważając że nie jest zły skoro ma taką opinie.
Reasumując badania pokazały, iż prawie 90 % amerykańskich dzieci w wieku 2 do 5 lat prosi swoich rodziców o zabawki lub produkty żywnościowe, których reklamy zobaczyły ostatnio
w telewizji[4]. Oczywiście każdy chce zarobić i media, które pobierają opłaty za wyemitowanie reklamy i producent danego produktu, ale czy powinno się to robić kosztem dzieciaków?
